PATRIOTA

Jonasz Morwin-Pipke był abstynentem.  A właściwie to… nie był abstynentem,  to znaczy był ale dawno temu i przez krótki czas.

Pił co prawda niewiele ale za to codziennie w odróżnieniu od Jonasza Morwina-Pipke , który pił tęgo, ale za to też codziennie.

Zdarzało się przy tym Jonaszowi wywoływać niewielkie awantury , zawsze jednak były to ekscesy  o charakterze patriotycznym,  przepojone szczerą troską o przyszłość swojego ludu popartą głębokim humanitaryzmem , miłością bliźniego i niezmierzoną wiarą w drugiego człowieka.

Często gdy o tym myślał łzy same napływały mu do oczu, albowiem serce miał wielkie i świadomość jak oddanym i wiernym jest synem a zarazem ojcem Narodu ściskała go za gardło i wzruszała do tego stopnia, że płacząc chował twarz w dłoniach . Wiadomo bowiem powszechnie ,że jego wielkiemu patriotyzmowi dorównać może  tylko jego niezwykła skromność.

-Cóż Ci to Jonaszu? – zatroskał się Jonasz Morwin-Pipke widząc łzy na policzkach swego guru-Ty płaczesz?

-A tak. Płaczę . Czy ty wiesz jaka odpowiedzialność na mnie spoczywa?

-No jaka ? – spytał nieśmiało Jonasz Morwin-Pipke.

-Wielka.-odrzekł Jonasz unosząc palec wskazujący do góry.

Zapłakali przeto razem nad tragiczną historią , niepewną  przyszłością i świadomi swego powołania płakali tak aż Jonasz Morwin-Pipke postanowił , że poświęci się jeszcze bardziej i przestanie znikać tak niespodziewanie.  Ale wiedziony jakąś wewnętrzną siłą mimo , że opierał się dzielnie w końcu uległ  i tak czy tak  zniknął a ja ,  chociaż piłem zdecydowanie mniej od niego znów nie zauważyłem , który.