SELEKCJONER

Z wesołą i nieco sprośną piosenką na ustach Jonasz Morwin-Pipke wracał z partyjnego grilla. W rozległym ogrodzie przylegającym do eklektycznej siedziby jego ugrupowania organizowano takie spotkania  w ciepłych miesiącach w każde sobotnie popołudnie o ile dopisywała pogoda.

Jonasz Morwin-Pipke bardzo lubił te imprezy i cieszył się na samą myśl o nich, kiedy wspominał mnogość kiełbas i kaszanek, podgotowanych żeberek w ostrych wyrazistych przyprawach, karkówek i steków, szaszłyków mięsnych i warzywnych, schabów i polędwic oraz tłustych ryb słodkowodnych i morskich.

Wprost strumieniami lały się wyśmienite piwa najszlachetniejszych gatunków , reńskie wina , węgierskie tokaje , najprzedniejsze produkty polskich gorzelników a największym bodaj powodzeniem cieszyła się zasłużenie  przepyszna Siwucha , która jak powszechnie wiadomo wzrok wyostrza i myśli rozjaśnia.

Lecz zima nadchodziła nieubłaganie i Jonasz mimo , że szczególnie był dziś wesół musiał się pogodzić z myślą że prawdopodobnie to ostatni grill w tym roku.

Wieczór był już chłodny ale właściwości termalne pierwszorzędnej Siwuchy sprawowały się jak trzeba i Jonasz szedł dziarsko naprzód aż nagle z ciemności wyłonił się nie kto inny tylko Jonasz Morwin-Pipke we własnej osobie.

-Nie wystraszyłem cię chyba?  - spytał.

-Skądże ach skądże – skłamał Jonasz albowiem człowiek z jego dorobkiem politycznym nie mógł przyznać się do uczucia strachu.

-To dobrze- ucieszył się Jonasz Morwin-Pipke. Po czym oświadczył:

-No to mamy nowego selekcjonera.

Jonasz Morwin-Pipke poczuł jak cała jego wesołość i radość z dnia pełnego najszlachetniejszych wzruszeń ulatuje w tę ciemność z której przybył tak drogi mu przyjaciel , powiernik i druh serdeczny.

-A gówno mnie to obchodzi- rzekł w rozgoryczeniu bo żadne inne słowa nie mogły w pełni oddać tego co czuł w tej chwili.

-Jak to?- spytał zaskoczony Jonasz – przecież to sprawa nas wszystkich, to nasz narodowy zespół, nasi chłopcy. Nie możesz być tak obojętny.

-A dlaczego nie?

-Zaczną się kolejne eliminacje do Mistrzostw Europy, będziemy walczyć o awans rozumiesz?

-Rozumiem i co z tego?  Mistrzostwa Europy są jak ostatnie referendum – nawet jak je wygrają to i tak nie będą Mistrzami Świata.

Jonasz Morwin-Pipke już chciał wyśmiać go za te słowa, ale właśnie wtedy dotarła do niego ich niezaprzeczalna logika więc zawstydzony tym zniknął niepostrzeżenie a ja mając akurat potrzebę oddalenia się na tzw. osobność z powodu nadmiaru spożytego piwa, choć zza krzaka dzikiej , kolczastej róży , stojąc na palcach bardzo się starałem dostrzec, to i tak przegapiłem który.

LEGALNE

A zatem to jest legalne. Nie jest niezgodne z prawem. Cały świat zastanawiał się  nad tym i już teraz wie. To jest legalne. Nie tak jak palenie na przystanku.  Można to robić. Więc chyba każdy może to robić. Czy nie? Czy każdy może sobie zafundować drona i zbombardować nim kawałek świata? Jakieś miasteczko, wioskę cokolwiek. To w końcu zgodne z prawem. Co chcielibyście zbombardować? Ja mam parę pomysłów ale nie powiem.

No chyba , że ta zgodność z prawem zależy od tego kto jest bombardującym.  Przecież chyba nie od tego kto jest bombardowanym. Skoro zginęli cywile.  Stali przy studni i patrzyli w niebo, zobaczyli nadlatujące samoloty: „Uciekać?”- pomyśleli. „Nie, przecież to są te co zabiją nas zgodnie z prawem”. Aa to nie ma sprawy. Duralex sedlex. Na wieki wieków. Amen.

MOST

W swym nowiuteńkim  i bardzo szykownym włoskim garniturze szedł Jonasz Morwin-Pipke  Mostem Piłsudskiego niosąc bukiet kolorowych kwiatów i pudełko belgijskich czekoladek. Promienie złotopolskojesiennego słońca odbijały się w jego eleganckich ręcznie robionych lakierkach i  delikatnie muskały  uśmiechniętą twarz sławnego mędrca.

W takich chwilach nic nie mąciło jego szczęścia, wracał bowiem Jonasz z bardzo udanego spotkania z wyborcami i wyznawcami jego intelektu gdzie otrzymał solenne przyrzeczenia wiecznego uwielbienia oraz wspomniane kwiaty i czekoladki.

Także i teraz idąc chodnikiem wciąż otrzymywał dowody uznania.  Przechodnie uśmiechali się do niego, kłaniali czy machali ręką pozdrawiając, co rusz ktoś zatrzymywał go prosząc o autograf czy wspólne zdjęcie a pewna nobliwa , elegancka dama ucałowała nawet  Jonasza  serdecznie w obydwa rumiane policzki.

-Ludzie cię uwielbiają – rzekł w uniesieniu oszołomiony tym wszystkim Jonasz Morwin-Pipke  - oby tak już było zawsze.

Ale Jonasz Morwin-Pipke twardo stąpał po ziemi i nie był aż tak skory do uniesień , wyjaśnił mu przeto:

-Znaczyłoby to, że znów przegramy wybory a tego nie chcemy. Ludzie lubią nas bo jesteśmy w opozycji, możemy sobie wszystko swobodnie krytykować, nie akceptować, wytykać błędy i  jesteśmy fajni. Gdybyśmy tak, co nawiasem mówiąc niebawem musi nastąpić, więc gdybyśmy tak wygrali wybory i stworzyli rząd wtedy bądź pewien , że sytuacja będzie zgoła inna.

-Jak to? – zdziwił się Jonasz Morwin-Pipke.

-A tak. Wtedy to wszyscy nas będą nie cierpieć , szydzić , krytykować, obrzucać wyzwiskami i zgniłymi pomidorami. Spalą naszą kukłę i zbudują pomnik z ekskrementów. Zrobią co tylko w ludzkiej mocy aby nas obalić. A wszystko to w słońcu demokracji.

-Ależ tak nie można – zawołał w świętym oburzeniu Jonasz Morwin-Pipke.

-Można, można – odparł spokojnie Jonasz Morwin-Pipke- Jesteś jeszcze młody, mój chłopcze , ale uwierz moim siwym włosom- dla władzy można zrobić wszystko.

Jonasz Morwin-Pipke istotnie był jeszcze młody, toteż pełnymi garściami czerpał z doświadczenia i nieskończonej mądrości swego mistrza, który przy każdej okazji szczodrze się nią dzielił.

Zamyślił się tedy nad tymi słowami i posmutniał. „ Czy ja naprawdę tego właśnie chcę .” – pomyślał.

Popatrzył z wysokości Mostu Piłsudskiego na rzekę  ale odbicia , które tam ujrzał nie należały do niego.

-Co ja tu właściwie robię ? - rzekł.

A rzeka w blasku popołudniowego słońca wyglądała cudnie i to na nią patrzyłem jak urzeczony a nie na Jonasza, więc gdy zniknął tylko echo słów jego mogło dać odpowiedź, który.

Ale i ono umilkło.

ODKOPANE

A jeśli powiem Ci że właśnie
od dziś Cię kocham nieprzytomnie
i już na zawsze. Czy choć jeden
raz jeszcze tylko spojrzysz na mnie?

A jeśli powiem że od jutra
kochać nie mogę Cię i nie chcę
I tam powrócę skąd przybyłem.
Czy znajdę jeszcze swoje miejsce?

I jeśli wszystko precz odrzucę
co ludziom cenne poprzez wieki
i w cień odejdę. Czy uwierzysz,
że tylko chciałem być człowiekiem?

I gdy wykrzyczę wszystkim Wielkim,
Że już poznałem ich zamiary
A przyjaciołom, że zdradziłem,
a tych co kocham nienawidzę.
I gniewem świętym swym się brzydzę.
Czy już zrozumiem po co żyłem?

DZIEŃ PÓŹNIEJ CZĘŚĆ 3

Kiedy następnego dnia , ponownie stanąłem w drzwiach jego gabinetu, Marek nie krył niezadowolenia.

-Czego znowu chcesz?-  rzucił zirytowany zanim zdążyłem się przywitać.

-Słuchaj ,nie kłóćmy się- powiedziałem spokojnie ale on był nieprzejednany.

-Ja się nie kłócę , po prostu nie chcę cię widzieć.

-Ale zrozum czasem ktoś umiera i wtedy…

-Ten znowu swoje, człowieku odczep się ode mnie raz na zawsze razem z tą pieprzoną paranoją.

-Chodzi mi tylko o to, że nie chciałbym rozstawać się z tobą w gniewie.

Myślę, że to co odmalowało się na jego twarzy w tej chwili to było zdumienie pomieszane z obrzydzeniem ale mogę się oczywiście  mylić.

-Nie wkręcisz mnie – powiedział machając mi palcem przed nosem - nie tym razem.

-Ja cię nie wkręcam. Czasem boję się , że znowu z czymś nie zdarzę . Z czymś nieodwracalnym. Pamiętasz  jak graliśmy z Włochami w 82.  Byłem małym chłopcem i jak Młynarczyk leżał w tym wapnie po drugim golu rozpłakałem się , a oni mieli niebieskie koszulki  a ja wcześniej myślałem ,że są szare bo mieliśmy czarno-białego Neptuna  a wtedy poszliśmy do wujka i on miał kolorowy Rubin produkcji radzieckiej, który potem bardzo efektownie się spalił i jak on tak leżał w tym wapnie cały biały pomyślałem , że to już koniec , że już nic się nie da zrobić bo jest za gorąco a ten cholerny Rossi jest nie do zatrzymania a rudego nie ma na boisku bo on by im strzelił ze  trzy gole tak jak Belgom, więc płakałem z tej bezsilnej złości małego chłopca….-zaczęło mi brakować powietrza a w oczach Marka zobaczyłem  coś jakby strach, kiedy machał tymi swoimi rękami psychologa żebym przestał a potem posadził mnie na fotelu.

-Uspokój się. Z tobą jest naprawdę źle. Napijesz się wody?

-Wody nie. Wódki.

-Nie mam tu wódki.

-To chodźmy gdzieś się napić.

-Później pójdziemy. Co ma wspólnego z tym wszystkim jakiś głupi mecz sprzed trzydziestu lat?

-Sam nie wiem. Tak mi się jakoś przypomniało i ostatnio często o tym myślę.

-O meczu?

-Nie. O Młynarczyku w tym wapnie, o jego twarzy. On też już wtedy wiedział , że jest za późno , że to koniec. Miałem kilka spraw do załatwienia. Cztery życia- cztery sprawy. Podziękować, przeprosić, zapytać – „dlaczego” i zamienić nieprawdę na prawdę. I już jest za późno Marek. Nie załatwię tych spraw bo leżę w wapnie rozumiesz. Chodź na tę wódkę – powiedziałem i poszliśmy. A pacjenci Marka czekający na korytarzu zrozumieli , że na wizytę  też już za późno. Albo nawet za wcześnie.

FRASZKA

Chwalił się chłopak dziewczynie

Jak ściągał na egzaminie

Myślałeś nie ma sprawy.

A dzisiaj w warsztacie

Oddałeś jego tacie

Samochód do naprawy.

Ty także ściągałeś

Zmuszony  obyczajem

Tak robi większość  Polaków

Więc gdy ci się zdarza

Odwiedzać lekarza

Co czujesz  drogi rodaku?

SEN

Pewnego ranka Jonasz Morwin-Pipke obudził się wcześniej niż zwykle. Rzucił przelotne spojrzenie na swój  zachodnio-wschodnio-importowany budzik najnowszej generacji i zerwał się z łóżka jakby doznał poparzeń trzeciego stopnia.  W szalonym pośpiechu dokonał wszelkich niezbędnych porannych czynności, zjadł szybkie acz wykwintne śniadanko popijając pierwszorzędną kawą z łyżką spienionego mleka i wyszedł a raczej wybiegł z domu. 

Zaskoczony tym Jonasz Morwin-Pipke stał przez chwile w oknie i patrzył za nim nie wiedząc czy też ma iść czy raczej zostać i co to u diabła  właściwie ma znaczyć.

Jednak po dwóch godzinach Jonasz Morwin-Pipke powrócił , także wpadając niczym bomba i od drzwi już wołając rozpromieniony:

-No! Kupiłem sobie buty! – i odsapnął jakby wykonał niezwykle ciężkie i niebezpieczne zadanie, po czym wyciągnął  z kartonu parę superergonomicznych , niesłychanie wytrzymałych butów trekkingowych, takich na słotę i niepogodę oraz na ciężkie warunki , ocieplanych i wentylowanych w możliwie najmniej inwazyjny i zarazem najnowocześniejszy sposób.

Jonasz Morwin-Pipke przyglądał się im z zainteresowaniem wreszcie zmarszczył czoło i rzekł:

-Są fantastyczne drogi Jonaszu ale...

Ale Jonasz był tak podniecony , że nie dał mu dokończyć.

-Ale …. Ale wiem co chcesz powiedzieć. Chcesz spytać po co mi takie obuwie. Nie zaprzeczaj.

Jonasz Morwin-Pipke  nie zaprzeczył.

-Otóż miałem sen. Piękny sen – mówił z zapałem Jonasz Morwin-Pipke. – Śnil mi się nasz kraj wielki i potężny i nasz naród też w sumie wielki i potężny i ja na jego czele.  Prowadziłem ten kraj i naród ku jeszcze lepszej przyszłości i jeszcze większej potędze i szczęściu. Kraj wiele mi zawdzięczał a naród mnie uwielbiał. Droga do zwycięstwa była ciężka i kamienista a czasem trzeba było utaplać się w błocie.  I posłyszałem też  głos potężny  z wysokości , który mówił:

„Czy kupiłeś już odpowiednie buty?” i drugi raz „ Czy kupiłeś już odpowiednie buty?"

 

Jonasz zastanawiał się przez chwilę a następnie rozejrzał się po sypialni Jonasza Morwina-Pipke  i podnosząc prawy palec wskazujący przeszedł do narożnika gdzie stało hiperfunkcjonalne , aerodynamiczne radio poprosił  by Jonasz Morwin-Pipke zamknął na chwile oczy po czym uruchomił odbiornik.

Przez chwilę z głośników płynęła muzyka , aż wreszcie rozpoczął się blok reklamowy a w nim między innymi reklama znanej sieci sklepów obuwniczych.

-Czy to był TEN GŁOS? – spytał Jonasz.

-Istotnie jakby ten sam.- odrzekł zawstydzony Jonasz Morwin-Pipke.

Ale już po chwili odzyskał pewność siebie i rzekł:

-Nawet i z tego miły Jonaszu można wyciągnąć odpowiednie wnioski. Nauka jaka płynie dla nas z tego zdarzenia jest mianowicie taka , że los zsyła nam rozmaite wskazówki w rozmaity sposób i przez różnych , czasem przedziwnych posłańców. Od nas tylko zależy czy będziemy umieli wskazówki te dostrzec i odpowiednio je odczytać. Czyż nie tak?

-Może i tak- rzekł po chwili zastanowienia Jonasz Morwin-Pipke – ale można też powiedzieć , że skuteczny polityk musi umieć wytłumaczyć i zatuszować każdą wpadkę i każde nieudane posunięcie.

Obraził się  Jonasz Morwin-Pipke na te słowa i zagroził, że zniknie. Na to Jonasz wyszedł z sypialni a ja za nim ale go nie dogoniłem więc myślę , że to chyba on zniknął ale nie mam stuprocentowej pewności i nie wiem , który.

A ZATEM JESIEŃ

MEKSYK

Zniechęcenie i apatia niekiedy nawiedzały Jonasza Morwina-Pipke. Brak namacalnych efektów jego działalności niesamowicie go przygnębiał. W takich chwilach miał ochotę rzucić to wszystko i wyjechać do Meksyku.

-Mam ochotę rzucić to wszystko i wyjechać do Meksyku - oświadczył.

-Dlaczego do Meksyku? – spytał Jonasz Morwin-Pipke.

-Żeby przejąć tam władzę.

-A znasz meksykański?

-Nie.

-Wypadałoby znać. Poza tym tam są gangi narkotykowe , mafia, to dziki kraj.

-Właśnie oni mi pomogą przejąć władzę. Obiecam legalizację narkotyków.

-Wiesz  oni chyba na tym właśnie zarabiają , że są nielegalne poza tym to chyba niezbyt etyczne w końcu narkotyki  raczej szkodzą.

Jonasz Morwin-Pipke machnął lekceważąco ręką.

-Tylko tym którzy ich używają .Skuteczny polityk nie może się przejmować takimi drobiazgami, poza tym zdrowe społeczeństwo jest zwykle wolne od takich problemów jak narkotyki.

-Chyba w żadnym kraju na świecie nie ma społeczeństwa, które jest całkowicie wolne od problemu narkotyków. Chyba że Korea Północna.

-Korea Północna powiadasz - zastanowił się Jonasz Morwin-Pipke – jaki tam jest język?

-Chyba jakiś północnokoreański – odparł Jonasz Morwin-Pipke.

-Lubię Cię ale jesteś durniem drogi Jonaszu. Nie ma takiego języka. Czy w NRD był język enerdowski ? Nie. Był taki sam niemiecki jak w RFN. Ty zresztą tego nie możesz pamiętać ale uwierz mi na słowo.

Jonasz Morwin-Pipke faktycznie nie pamiętał.

-Pamiętam, pamiętam. – powiedział. – Ale nawet gdybyś znał język , jaki on by nie był to w Korei Północnej łatwiej będzie ci przejąć władzę niż w ogóle się tam dostać. To dziki kraj.

-No tak. A może zamach stanu? Pucz. Gdzieś tam w Ameryce Łacińskiej najlepiej, tam to się zdarza dość często chyba.

-Fakt. Ale do tego potrzebne jest wojsko. Musiałbyś zostać jakimś generałem czy coś.

-O nie , co to to nie. – Jonasz Morwin-Pipke przypomniał sobie swoją „przygodę” z wojskiem i natychmiast odrzucił pomysł zamachu stanu.

-Wcale mi nie pomagasz – orzekł rozczarowany – wysil się trochę i znajdź mi jakiś cholerny kraj w którym mógłbym przejąć władzę a natychmiast się tam przeniesiemy.

Zasmucił się Jonasz Morwin-Pipke na te słowa bo nie chciał nigdzie wyjeżdżać. Było mu tu dobrze, przyzwyczaił się już i przywiązał do tego miejsca i postanowił, że jeśli Jonasz Morwin-Pipke będzie trwał w swoim chorym uporze emigracji, to z wielkim żalem i bólem serca –jeśli nie ma innego  wyjścia - będzie się trzeba rozstać.

-Z kim rozstać? – spytał wyskakując nagle nie wiadomo skąd Jonasz Morwin-Pipke.

-O nie. Trzeci ja? Tego już za wiele – zawołał Jonasz Morwin-Pipke i niewiele myśląc rzucił szklanką z połową zawartości przepysznej Siwuchy, której natychmiast zrobiło mu się żal, ale trafił go prosto między oczy więc natręt zniknął tak szybko jak się pojawił.

Stałem tak tedy w tępym zachwycie, że w końcu udało mi się zobaczyć jakiekolwiek zniknięcie gdy za plecami usłyszałem stanowczy i zawzięty głos Jonasza:

-A w życiu stąd nie wyjadę. Jak trzeba też potrafię zniknąć o proszę bardzo…..

I nim się odwróciłem zniknął tak dla przykładu, więc ze złości kopnąłem resztki rozbitej szklanki bo znów mi umknęło, który.

POGLĄDY

Bywały noce  gdy troska o przyszłość kraju, narodu a nawet ludzkości tak zaprzątała jego myśli, że przejęty ogromem poczucia odpowiedzialności Jonasz Morwin-Pipke nie mógł zasnąć.
Przewracał się z boku na bok , wiercił niespokojnie, liczył członków partii rządzącej ale sen nie nadchodził. Gdy więc rankiem jego supernowoczesny , energooszczędny budzik odzywał się dźwiękiem znienawidzonej melodii Jonasz Morwin-Pipke, udręczony niewyspaniem ociężale wstawał robił 23 przysiady 16 skłonów i tak pobudzony rzucał się w wir działalności politycznej.
Gdy jakimś trafem akurat tego dnia musiał wziąć udział w np. konferencji prasowej, wówczas zasiadał za stołem , zakładał przyciemniane jaruzelki i udając głębokie zainteresowanie zapadał w drzemkę.
Wszelkich informacji i odpowiedzi na pytania udzielał wtedy w jego zastępstwie Jonasz Morwin-Pipke, który ze swej roli wywiązywał się bardzo sumiennie i nigdy nie można było mieć żadnych zastrzeżeń co do jego kompetencji, zaangażowania czy wiarygodności.
Kiedy po tak męczącym dniu Jonasz Morwin-Pipke wracał do domu był skrajnie wyczerpany.
Kolację jadał skromną, zazwyczaj podawano mu pasztet zajęczy na grzance , kilka kawałków podsuszonej myśliwskiej z chlebem razowym oraz dwa jajka w majonezie posypane solą, pieprzem i szczyptą ziół prowansalskich. Tuż przed spoczynkiem wypijał kilka kieliszków wybornej Siwuchy robił 23 skłony i 16 przysiadów i tak uzdrowiony układał się do snu w swym zabytkowym łożu z purpurowym baldachimem.
-Nie możesz aż tak się tym wszystkim przejmować – ostrzegał go Jonasz Morwin-Pipke – wykończysz się, pomyśl o sobie o swoim zdrowiu.
-Muszę , mój drogi muszę- odpowiadał Jonasz Morwin-Pipke –  bo tak zostałem wychowany, w duchu miłości Boga i Ojczyzny,  w duchu walki o dobro Narodu przeciwko wszystkim wrogom zewnętrznym i wewnętrznym , których jest bez liku a których my z wolna odsiejemy i rozliczymy. W duchu miłości wszystkiego co nasze , tutejsze i nienawiści do tego co obce i co nieodmiennie nam zagraża i chce tu wejść i się zaplenić i zniszczyć nas od środka i nie przebiera w sposobach.
Zdumiał się Jonasz Morwin-Pipke tym oświadczeniem bo nigdy wcześniej nie słyszał takich słów z ust swego patrona.
-Nie spodziewałem się , że masz TAKIE poglądy.- rzekł skonsternowany.
-Bo się z nimi ukrywam- odparł Jonasz ściszając głos jakby ktoś mógł ich usłyszeć.
-Ale dlaczego?
-Musisz wiedzieć  mój przyjacielu, że wszelkie skrajne poglądy zarówno prawicowe jak i lewicowe nie są  u nas zbyt popularne i trącą z lekka oszołomstwem , a na to uwzględniając też Twój charakterystyczny wygląd zewnętrzny, nie możemy sobie pozwolić. Musimy udawać, że jesteśmy umiarkowanie liberalni tak jest najkorzystniej.
Jonasz Morwin-Pipke zastanawiał się nad tym i stwierdził , że faktycznie tak jest i że Jonasz jak zwykle ma rację, ale po chwili ogarnęły go wątpliwości i postanowił spytać  go co właściwie miał na myśli mówiąc o jego charakterystycznym wyglądzie. Lecz Jonasz Morwin-Pipke już spał.
A ja, choć zdjęty obrzydzeniem jeszcze z poprzedniego wieczoru nie wypiłem  ani naparsteczka przedniej Siwuchy zasnąłem jeszcze wcześniej niż on i nie wiem nawet czy zniknął tego wieczoru czy też nie a jeśli tak to w ogóle do ciężkiej cholery, który.

ZIELONI

Czasami padał deszcz. Nie przepadam za deszczem, zwłaszcza jesienią. Co innego Jonasz Morwin-Pipke. Gdy tylko zbierały się chmury i gdy naturalnie czas mu na to pozwalał , brał ogromny partyjny parasol, wkładał kapelusz a’la gajowy i szedł do parku. Stawał nad brzegiem rzeki lub na małym kamiennym moście i patrzył jak pierwsze krople deszczu miarowo toczą koła uderzając w  wolno sunący strumień wody. Jego myśli kierowały się ku przeszłości. Wspominał dzieciństwo i wczesną młodość , gdy jako uczeń w swoim rodzinnym mieście też często stawał nad brzegiem rzeki w czasie deszczu. Widział tamtą rzekę, jej nieco bardziej wartki nurt, kamienie na dnie, zarośla wzdłuż brzegu. Słyszał rechotanie żab.

I chyba woda była mniej brudna. W tej dzisiejszej rzece nie widać dna ani kamieni i nie dlatego , że woda jest mętna ale dlatego, że dawno pokryła je warstwa śmieci. Aluminiowe puszki po piwie, plastikowe i szklane butelki, torebki foliowe, dętka od roweru typu „góral”, zardzewiałe przęsło ogrodzenia i na wpół zatopiony parkowy kosz na śmieci. Pomyślał , że gdyby zrobił pisemną listę wszystkich przedmiotów, które tam leżą byłoby z tych zapisków sporo makulatury.

„Chyba założę partię proekologiczną – rozważał w myślach – taką partię zielonych”

-Po co ? – zapytał Jonasz Morwin-Pipke.

-Jak to po co? – oburzył się Jonasz Morwin-Pipke – Choćby po to żeby oczyścić tę rzekę. Zwołam tutaj wszystkich członków partii i ochotników, zatrudnimy więźniów i wyciągniemy wspólnymi siłami ten cały syf , który zaśmieca koryto. Nie będziemy przykuwać się do mostów, blokować budowy autostrad – wołał z zapałem – ani oblewać futer farbami ale naprawdę działać.  Tylko konkrety. Jak posprzątamy tutaj , pójdziemy dalej i oczyścimy wszystkie rzeki, jeziora , parki , lasy, góry, cały kraj. A potem….- Jonasz Morwin-Pipke zapalał się coraz bardziej i słowa jego niesione wiatrem łopotały wysoko niczym flagi nad barykadą, aż nagle Jonasz Morwin-Pipke przerwał mu brutalnie i rzekł:

-Jest jeden problem.

-Jaki problem?

-Zieloni raczej nie wygrywają wyborów- stwierdził rzeczowo.

Cały zapał Jonasza przepadł gdzieś nagle i oklapł , spojrzał tylko na swego wiernego sojusznika oczyma żalu pełnemi i stwierdził sucho z westchnieniem nasiąkniętym rezygnacją:

-No to wybory trzeba wygrać najpierw. – I zniknął przepełniony niewiarą a ja zapatrzony w te flagi nad barykadą słów jego, choć cały czas usilnie pilnowałem by tym razem nie przegapić , kolejny raz nie zauważyłem , który.

MITING

   Cyklicznie raz w tygodniu Jonasz Morwin-Pipke spotykał się ze swoim Elektoratem. Mimo, że spotkania te odbywały się zawsze w tym samym miejscu i o stałej porze Jonasz Morwin-Pipke nie zapominał o tym by szeroko informować o nich w prasie radiu i telewizji a przede wszystkim na swoim oficjalnym blogu oraz  na kanale  własnej oficjalnej telewizji  internetowej.

 Takie mitingi były zazwyczaj ogromnie burzliwe a poruszano na nich sprawy największej wagi nie tylko dla Narodu ale można śmiało powiedzieć dla całej ludzkości.

  Jonasz Morwin-Pipke wszedł na mównicę nalał sobie do szklanki przeźroczystego płynu i już miał zacząć przemawiać gdy zaniepokojony Jonasz Morwin-Pipke pociągając go za rękaw angielskiej marynarki szepnął:

  -Nie zaczekasz?

  -Na co? – również szeptem zapytał Jonasz.

  -Na Elektorat.

  -Przecież już jest.

  -Gdzie?

  -Tu. –rzekł Jonasz Morwin-Pipke lekkim zmarszczeniem czoła wskazując na salę.

Jonasz Morwin-Pipke rozejrzał się po Sali i zdumiony zapytał:

  -Jeden?

  -Jeden ale za to wierny, od dwudziestu z górą lat głosuje tylko na nas w każdych wyborach i popiera nas kiedy nie ma wyborów, czyż może istnieć wierniejszy Elektorat?

  -Ale wybory są tajne, skąd wiesz na kogo głosuje?

  -Powiedział mi.

  - Przecież mógł kłamać.

  -Po co miałby to robić? – zdziwił się Jonasz Morwin-Pipke.

  -Choćby po to , żeby najeść i napić się do syta – powiedział Jonasz Morwin-Pipke ruchem głowy wskazując na stoły w kącie sali obficie zastawione talerzami i półmiskami z wybornymi wędlinami, kotletami grillowanymi i panierowanymi, różnymi sałatkami, norweskim łososiem w galarecie, cudownie pachniało pieczone mięsiwo,  które to słowo samo w sobie uruchamia soki trawienne, a pomiędzy tym wszystkim stały oszronione butelki gatunkowych wódek czekające cierpliwie na otwarcie.

 Ale Jonasz Morwin-Pipke był niewzruszony.

 -Kiedy już wygramy wybory – rzekł spokojnie – wówczas będziemy mogli, miły Jonaszu mieć Elektorat w… tam gdzie zwykle rząd ma Elektorat. Ale zanim to się stanie musimy im obiecać i dać to wszystko czego chcą. Potem to sobie odbijemy. I to nie raz. A wszystko to tylko i wyłącznie dla ich dobra.

   Zadumał się Jonasz Morwin-Pipke nad słowami swego Mistrza i po raz kolejny pojął jak wielkim jest on mędrcem, jak przenikliwym i zarazem szczerym i nigdy już nawet rysa zwątpienia nie powstała na sercu Jonasza gdy myślał o tym , że tylko ów genialny Wódz Jonasz Morwin-Pipke może poprowadzić swój lud do szczęśliwego życia i stworzyć potęgę o jakiej śnili i marzyli jego przodkowie.

  A gdy tak dumał nie spostrzegł, że Jonasz Morwin-Pipke skończywszy przemówienie i nie wypiwszy nawet kieliszka pysznej Siwuchy, zniknął a ja zajęty kosztowaniem różnorakich kiełbas i szynek nawet  nie zauważyłem , który.